DEEP DOWN THE EARTH

I never dreamt I would see the earth’s crust in such detail one day. Guess what, I visited an underground mine ( and decided to write about it one year later, but better late than never!).

The Chinakuri mines, under Sodepur Area of Eastern Coalfields Ltd, West Bengal; isn't just an underground mine. It’s the deepest underground coal mine in India, and is 650-710m(depth varies at different points) below the surface of the earth. It’s been a year now, but I vividly remember my visit deep down the earth.  A daily routine for umpteen number of coal mine workers, but life's most adventurous event for me!

Women are prohibited from working in underground mines but are allowed for visits. Thank God!

I was with two of my colleagues and we sought special permission from office and set forth to the mine area in a rickety ambassador. India's national vehicle meandered through the dusty countryside bumping into gutters and screeching to halt whenever a calf or lamb or dog or pig or.. omg lets keep it simple....any 'creature' interrrupted our path !

The day was sunny and bright and I looked outside hoping to enjoy the weather. We headed for the mine as a team of six, three girls including me, a mining engineer, a supervisor and a senior officer from Personnel Dept.

From a distance I could see the “huge” ventilation pipes emerging from the earth, high up into the sky. They must’ve been the height of a three storeyed building. We walked into the office. It was the worst of its kind. Some shabbily written notices in Bengali were put up in the notice board outside. They hardly knew what technology is. An old typewriter , telephone with the ring dial(the one we last saw in early 90’s) covered with coal dust, the round stones transformed into paper weights, the damaged chairs and tables likely to be that of pre-independence era…a total ‘booth bangla’!

The officers were cordial and happy that we showed interest to visit the mine. We were briefed about the mine and mine conditions. We helped ourselves with the miner’s cap, cap lamp, walking stick etc. The heavy battery powering the cap lamp  was to be hung around the waist and dangled behind like a rectangular tail. Walking around with these apparatus on, I felt like an ox ready to plough the Bengal fields. Nevertheless, I was excited! For its my first mine visit.

It was dangerous. Bengal had just shook off a mild earthquake (remember the earthquake in 2011 with epicentre in Sikkim? ) and floods were posing another threat to miners. The security measures were beefed up and I was all the more enthusiastic, feeling like a Discovery channel expert on TV, braving all odds sort of ! :P

The cage was ready. It’s the opposite of a lift. It takes you down the surface. It looked crude and dirty. I took a long deep breath, said bye bye to the blue sky and stepped in. When of us were inside, a bell rang. The cage jolted and slowly began to immerse itself inside. In the daylight I could make out earth cut out on all sides like that in a well. But before I could observe anything more, it was just

COMPLETE DARKNESS!!!

I just knew I am moving down and hoped I will come up as well.

The jostle of water gushing down from the sides, welcomed us in a while, it took me few seconds to guess it was underground water. The cage thumped down hitting the bottom and we saw lights. The bell rang again and the door opened. What I saw in front of me was almost a waterfall. We had to cross it to find our way. What would you do if your lift stops and opens and you find a waterfall in front of you?  Felt magical.

The wet team of six marched on to reach the entrance of the mine. I was expecting a lot of dirty mine workers. Hardly few people with cap lamps were loitering around. The supervisor explained that mining was taking place in some other corner and we wouldn’t get to see any workers here.

I stopped and looked around. The roof was cemented with reinforced concrete and bolts and beams were in abundance to ensure strength. The black shiny pieces of coal were strewn everywhere. The place was well lit. Railway tracks could be seen leading us inside.

The supervisor took out a cloth map from his jacket and opened it. The mine is a city by itself, spanning an area of 15 square kilometres (3km * 5 km) and we were just at the tail of it. We began to walk and walk and walk.

I observed myself. My heart beat was different. My blood pressure was kinda going weird. Was oxygen insufficient? I took deeper breaths. I could see that all of us were sweating profusely by now. The mine was toooooooo humid. The guy recalled how miners sweat from head to toe and remove boots to drain sweat. In less than 5 minutes, I felt sweat drops trickling down my neck, gathering momentum to reach my feet like a shooting star. I was dehydrating. So were others. Supervisor was cool.

But the visual treat that followed,  made me forget my heart beat and thirst and we kept moving in.

The paths became narrow and the roof concrete was no more there. It was just COAL and only COAL around. Underground coal is of superior quality and is called coking coal, required for specific industries like Steel. Coal grade, Coal quality, Coal seams; we were appraised of all technical details. Sometimes mining engineers hit hard rock while mining. It is magma that forced itself out through the earth’s crust and solidified in between the coal seam. It makes mining more difficult.

I saw the mini rail wagons perched full of coal, the underground water being channelled like a stream( I drank from it!! Thirsty! L ), the security arrangements, the conveyor belts, the apparatus for checking presence of methane gas and list goes on. We adjusted the cap lamps and tapped the floor with the stick often and walked forth.

Supervisor opened up the map and showed us where we reached.

We took a turn and walked on to spot concrete roofs once again. A sign board read:

“YOU ARE STANDING 2000 FT BELOW THE SURFACE OF THE RIVER DAMODAR”

River Damodar reminded me of geography classes. I was thrilled. We walked up the entire breadth of the river to reach the other end which had a similar sign board.

Supervisor explained to us the risks of mining during floods. Water may gush into the mines if water levels crosses a limit. The water level is monitored round the clock and miners are evacuated immediately in case of an abnormal rise.

There is no guarantee to a miner’s life. The roof may cave in. The ventilation may be inadequate. The conveyor belt may trap him. Every moment is risky.

The ventilation arrangements were explained in detail. Some paths with inlet air were very windy and almost blew us out. Air was carefully let in and let out through predesigned paths to ensure complete ventilation. Doors were used to close paths to control air flow. We opened and closed doors and squeaked in and out of dark narrow pathways, jumped over stalled conveyor belts, took shortcuts,  and went on.

We were thirsty. Thinking of going back all the way we came, gave us a chill down the spine. The cap lamp was shining bright but the battery was becoming a nuisance.

We gathered together at a place and the supervisor asked us to switch off the cap lamps together to experience darkness.

We did it. Cap lamps off.

COMPLETE ULTIMATE WALLAH DARKNESS.

Nothing can be darker. I wondered if I existed.

We switched the lamps on. We were given water to drink. Phew!!

I sat down on a railway track with the water bottle somebody gave and thought to myself: A girl from Kalamassery, Cochin, Kerala; is now sitting inside the deepest underground mine in India? Omg! What am I doing here???

We walked back carrying the evergreen memories of the whole episode and some shiny glitzy coal crumbs in my pocket as souveneirs.

We boarded the cage and got back to earth, once again almost fully wet.

I salute the coal mine workers who toil day in and day out in these conditions to ensure our country has a stable GDP growth.

WHAT A DAY.

(P.S.: The next time I visited the same mine, for another official reason, it was the beginning of  winter. It was no longer humid but terribly cold inside (at least 10 degrees less than on surface) and I went in unprepared for this surprise. I felt like I am in a mortuary and came out of it as though I was kept in a freezer for 2 hours. My lungs froze and I still remember nursing my cough and cold for next two months after that event.)

BENGAL BLUES: HOSPITAL

As I lay wired to a glucose bottle in the Intensive Care Unit, Sanctoria Hospital, West Bengal; my thoughts suddenly shifted to my blog. It occured to me that the blog's been left behind for too long a while and it would be unfair not to write about my adventurous life with a job @ Coal India Ltd; specially this one at the Hospital.

It was a normal day on 16 March, 2012 with usual hustle bustle in the office. My stomach was giving me ample trouble for past few days and hence I wasn't at my best. Summer was beginning to grin at me after a gruesome winter and the climate change was something my body never went through.

I walked hither tither with files and forms to realise that I couldnt balance myself anymore, not to mention the stacks of files. I sat down to give some clarification to somebody who came to office and found out that I was feeling giddy (past experience helps). My blood pressure was indeed going low.

The next moment I like to recollect is the one in front of the doctor. He reassuringly said, " Baito baito...aap ko kuch nahi hoga"..I sat down, but didnt know where to keep my head. He looked into my eyes and asked, " Aap kahan se ho?", "Kerala"; and the usual response followed, "BAAP RE !! ". The amused gathering of locals around him (not in queue u see, they just flock around) gazed at us in silence and did not complain for my quick and unjust entry.

He went on with some other queries related to my place, educational background, current place of stay, health troubles etc and with lots of fatherly affection, retorted, " Yeh koi jagah he rahne kaa? mein toh apni beti ko Coal India mein kabhi nahi bejtha..". My defences of an officer broke down. Tears gently touched my cheeks.... "Dont worry..You are in safe hands", his words calmed me down.

ICU welcomed me with all warmth not because I required "Intensive" Care, but because I was alone and did not possess a bystander so as to be admitted to a general ward or a cabin. I sighed in relief.

After I found a place inside, the nurse got hold of my left hand and began searching for the vein. I was surprised because my veins were always visible on my hands. But she found them "too thin" and finally settled for a compromise. The needle pierced my blood vessel but mission failure !! I was left with a punched left palm and the nurse religiously took possession of the right hand. While complaining that my hands were too thin, she tapped and tapped my right hand to find a reliable vein and was dissappointed. Finally another compromise but this time 'Operation Needle' was a success.

I could see a needle being pierced into the glucose bottle as well, to enable the trapped air to escape. I just hoped all these needles were absolutely safe. As the saline solution cooled down my blood stream, I thought to myself, that out of all places on earth, I had to be in a remote village in West Bengal, that too all alone, to celebrate my first ever admission to a hospital. Well!! Thats Life !! I got it now. :( :)

My neighbour uncle and aunt lent all support during this time and I would have been a happy patient if I didnt have to lie to my mom who sensed something wrong and kept on calling me incessantly. I ate food with a spoon in left hand and now, I learnt that too ! :)

Now, the next problem! I want to got to loo and wants myself to be unwired..On return from loo (God!! no water!) my blood clots and the hangama that ensued to reinstate my "wiring" made me jump in pain and prompted me to think that I should stay wired till the end even if that means my bladder will burst !! As I howled in pain, somebody caressed my forehead saying " Bacchi ladki"..and I din't like that !! :(

The night that followed wasn't very pleasant with some old uncles coughing and growling in pain nearby. But I had learnt the tactics to sleep well amidst noise, thanks to the foxes and all other God forbidden animals whose cacaphony prevailed at nights in this place.

The morning dawned and the fourth bottle was on. I watched the drops drip down the tube and lay quiet till I was hungry. I munched biscuits without brushing my teeth and talked to aayas, who dropped in to know my haalchaal. " Kemonachhii?? "; I replied in Hindi, "mein teek hu" and smiled. "Bari kothhaaii? . (God damn question !! Every time I answer I feel bad that I am awaaaay !! ) " Kerala"; I replied. "ohh..bhalo door aachi...tumi byah hoynaa?? "; "NAHI", I replied. They expressed their sympathy and went away.

I had my breakfast, gulped the yuck tablets and accepted the advise of a Keralite nurse(Gosh!! u can find them anywhere!! #proud ) to have proper diet. Doctor came in and discharged me. I called up auto chacha and went home accompanied by a benevolent lady staff of my office. Yeah! I had a good time.

After 2 days rest I will be back to that the same sleepy office, with smelly toilets, old computers, noisy dot matrix printers!!, and dark cigarette smelling corridors (exquisitely designed to generate a feel of the coal mine tunnels you see..) . Good luck to myself !!

DIARY ENTRY: 25 MARCH 2011

It’s my last ever complete day of student life at SOMS-NITC and at Calicut. The evening is unusually beautiful. The weather is unusually calm and serene. The sky is full of clouds and it may rain. The scorching sun and the blazing heat have decided to take a break. I stand in the terrace, and the wind caresses me, one last time at Calicut perhaps. The leaves gently rustle in the distance and the birds are chirping.

To think that this moment will never come back, to think that this gentle breeze atop the MBA apartments will never caress me again, to think that the fun-filled evenings, night outs, lunches, and classroom moments will never return…is definitely painful.

But on the other side, what makes me happy is the fact that I have been blessed with absolute bliss for past two years and that’s the reason why I have something to miss and something to feel bad about when I leave this place. That’s nice.

My mind is calm and relaxed. I have spent “THE BEST” two years of my life here at SOMS-NITC. And the life here has definitely prepared me to face all the challenges ahead of me I guess. Friendship, colours, freedom, fun and learning… those good things have now come to an end.

Thanks to Paleri Sir for these two years. Thanks to my dearest friends. And Goodbye Calicut…!!!

A pile of books, clothes and lots of other nonsense awaits me in the apartment for packing and dispatch tomorrow.

I heart is tender and soaked with emotions. In solitude, I REJOICE the thousand moments of togetherness, celebration and love…all the fun, thrashing up, cooking and parties at hostel.

I will miss you NITC.

Proud to be a part of this family…

Love you lots and lots…

Time is ticking… and now I need to go and pack my things…

Once again…What an evening!!!

സന്ധ്യ

ജൂണ്‍ 6,2010

കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി നീലാകാശം. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ കലങ്ങിയ കരിമഷി ആകാശമാകെ പടര്‍ന്നുകിടക്കുന്നു. മഴ തോര്‍ന്നു. കണ്ണുനീര്‍ തുടച്ചു ചിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയെ പോലെ ആകാശത്ത് കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ കിഴക്കോട്ട് യാത്രയാകുന്ന തിരക്കിലാണ്. കാര്‍മേഘങ്ങളുടെ ഈ നിശബ്ദ യാത്രക്ക് മൂക സാക്ഷികളായി എന്‍.ഐ.ടി. ലേഡീസ് ഹോസ്റ്റ്ലിലെ തെങ്ങിന്‍ തലപ്പുകള്‍ തല കുമ്പിട്ടു നില്‍കുന്നു. ദൂരെ ഒരു ടെലിഫോണ്‍ ടവര്‍ അതിന്‍റെ അഗ്രം വരെ പച്ചിലച്ചാര്‍ത്തണിഞ്ഞു പച്ചപ്പിന്‍റെഒരു സ്മാരകമായി ഉയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നു .

അതെ, ഇനി മഴക്കാലമായി.

എവിടെയും പച്ചപ്പിന്‍റെ സ്മാരകങ്ങള്‍ പ്രതിക്ഷിക്കാം. പാതയോരങ്ങളും, മതിലുകളും , കല്ലുകളും , അങ്ങനെ നിശ്ചലമായതെന്തും ഇനി പായലിന്‍റെ ഇരകളാകും.

ഇതാ വീണ്ടും മഴയായി .

കണ്ണു തുടച്ച് ചിരിച്ച ആകാശം വീണ്ടും അറിയാതെ വിതുമ്പുകയാണ്.

ശാന്തവും നിശ്ചലവുമാണ് ഇവിടം ഇപ്പോള്‍ .

ജൂണ്‍ മാസത്തിന്‍റെ കുളിര്‍മ്മ എന്നെ തഴുകി .സന്ധ്യയായിട്ടുണ്ട് . ഇരുട്ട് വീണു തുടങ്ങി .

എന്നിട്ടും റോഡിന്‍റെ അപ്പുറത്തുള്ള ഗ്രൗണ്ടില്‍ പയ്യന്‍സ് കളി നിര്‍ത്താന്‍ ഭാവമില്ല. ഇന്ന് ഫുട്ബോള്‍ ആണ്.

ചിലപ്പോള്‍ ക്രിക്കറ്റ്‌ ആയിരിക്കും. മഴയും, കളിയും തിമിര്‍ക്കുന്ന ആരവങ്ങള്‍ ഈ സന്ധ്യയെ പുല്‍കുകയാണ്.

ഗ്രൗണ്ട് കുതിര്‍ന്നു വെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങിയാലും കോഴിക്കോട്ടുകാരുടെ കളിയോടുള്ള ആവേശം എങ്ങും കുതിരുന്നില്ല.

കമനീയമായ കുന്നമംഗലം-മുക്കം റോഡാണ് ജനലിലൂടെ നോക്കിയാല്‍ കാണുന്നത്.മൂന്നാം നിലയില്‍ ബാല്‍കണിയില്‍

ഇരുന്നു ഞാന്‍ ഇത് എഴുതുമ്പോള്‍ റോഡിലൂടെ ബസ്സുകളും ഓട്ടോറിക്ഷകളും ബൈക്കുകളും ഒക്കെ ചീറിപാഞ്ഞു പോകുന്നത് വ്യക്തമായി എനിക്ക് കേള്‍ക്കാം. വണ്ടികള്‍ മാത്രമല്ല, മഴയുടെ കൂട്ടുകാരായ തവളകളും, ചീവീടുകളും ഒക്കെ മത്സരിച്ചു ശബ്ദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

മഴ അവയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനെന്നോണം ശക്തിയാര്‍ജ്ജിച്ചു , ആസ്വദിച്ചു പെയ്യുകയാണ്.

മഴയെ സ്നേഹിച്ചു മതിയാകാതെ, മലയാണ്മയെ സ്നേഹിച്ചു മതിയാകാതെ, ഞാന്‍ മഴതുള്ളികിലുക്കങ്ങള്‍ക്ക് കാതോര്‍ത്തു പുറത്തേക്കു കണ്ണും നട്ടു ഇരിക്കയാണ്. പച്ചപുതച്ചു നില്‍ക്കുന്ന കേരളത്തിന്‍റെ വശ്യ സൗന്ദര്യവും, മലയാളത്തിന്‍റെ നൈര്‍മല്യവും, മഴയുടെ താളവും എങ്ങനെ ഞാന്‍ സ്നേഹിക്കാതിരിക്കും? :) :)

നന്നേ ഇരുട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ തിരികെ റൂമില്‍ എത്തി. അഴലിന്‍റെ സഖിയുടെ കണ്ണുനീര്‍ ഇനിയും വറ്റിയിട്ടില്ല. ജീവന്‍റെ തുള്ളികള്‍ ഭൂമിയെ ചുംബിക്കാന്‍ കൊതിച്ചു നീലാംബരത്തെ വിട്ടു മണ്ണിലേക്ക് വന്നണയുകയാണ്. ഒരു സന്ധ്യ കൂടി മെല്ലെ മയങ്ങി...

JUNE

And yes...yet another June has come...just for me...bringing pitter patter raindrops to my doorsteps, ringing birthday bells in my ears.

The smell of the soil lingers in the air as I walk by. The leaves caress the raindrops after the cool shower. The roses in LH garden adorns the glowy drops like a tiara. Life is once again full of colours. The world around me suddenly seems to have grown greener, healthier and brighter .

As I walk to the quarters, I can see that the roads are washed clean and oxygen seems to be abundunt than ever before. God! rain can work wonders....and so can June :)

The NITC day care and Nursery are busy bustling with people and scores of tiny tots ! Oops...June 1, schools have reopened. Autorickshaws, motorbikes and cars screech and blow horns in a jiffy, with the kids pouring out of them armed with tiny school bags, waterbottles and umbrellas. The great war has begun...!! Education !

It all begins in JUNE :)

The security is back in action at NITC after a few months of strike...They too have got new impressive uniforms and caps. They seem to be equally excited as the school kids. The well polished shiny shoes says it all. The security domes at the entrance, and in front of the ladies hostel are once again occupied by men in uniform. One of them is deployed at the entrance of the college canteen the reason for which I cannot understand. It wouldnt help in any way. The guy is left all alone with his new uniform and shiny shoes to occupy a small stool placed by the side of the gate. Piles of MAA and Appy Fizz tetra cans lie on either side. With lots of dust and hustle bustle around, the watchman seems to be bewildered yet lost in thought. His shiny shoes seems to be ill amidst the dry leaves, dust and piles of junk around. Would he be thinking of his kids entrance exams or admission ? I dont know what made me think this way. But there is a reason why people work....FAMILY :)

I'm back at my quarters, which is all set to greet my friends who would return after 2 months of interns. Its got some through cleaning and washing up. The rain has brought more colours and life to the ornamental plants outside, cropped and all set to start life again. The smell of the damp earth once again wafts into my nostrils. The ripe mangoes lie hither tither on the 'muttam' . As I open the lock, the ' meows' of a cute pussy cat crouching in the corner of the balcony welcomes me. Its cuter than any other stray cats in the campus, with its golden, grey, black and white fur and bushy tail. The cat shows no sign of movement and continues to meow in agony. Rains have set in, maybe the cat is down with fever...I thought to myself. I settle with my laptop, fully determined to complete some of my report work. But the meows are unending. I open the door only to find the cat, wet, hurt and limping. No matter how many times I encourage the creature to have the biscuits and water I offered..it just doesnt budge. It whiffed the biscuits crumbs and painfully meowed again. After a while , the cat disappears...and the meows are no longer heard. Then it rained and rained.....

The rains in June reminds me of a 100 things at random... puddles, paperboats, lazy mornings, water logged roads, assemblies with ppl inside the classrooms, cold lunches, wet uniforms, fever, leave letters, throat pain n gargles , umbrellas that r never dry, moss covered walls, and yucky snails all around.....the list is tooooo big :) :)

Even the sunny days turn out to be wonderful in June. Its no longer blazing heat, but its just very warm, bright and nice; with clear skys and blooming flowers.

June makes the rain embrace my world. Its about mugs of hot milk, running noses, medicines and a worried mom. Its about the narrower gap between me and nature. Its about damp earth and tender hearts. Its also about birthday cakes, candles and prayers. Hmm...well.. again..its about lots of love, cheer and celebration! and about life starting afresh ! :)

June is the month I set foot in the NITC campus, with MBA dreams in my heart.

June is the month my friends would return back to start the 2nd year classes.

Yes...June is special...

Jus for me :) :)

DARK CORRIDORS

Sometimes life finds its way through dark corridors....jus like the dark one in the third floor of the ladies hostel , where there aint any soul in the whole floor, to occupy a room other than me.

Yeah...it was dark coz the tubelight was no longer working. Everytime I got to walk by , silent cats crouching in the darkness surprised me. Many a times I walked back to room after dinner, lively memories of my life with my friends haunted me...the giggles, the lil fights..woh! it was so much fun.I was also occasionally reminded of my mother and her voice, which is only a phone call away.

Sometimes you jus cant help...life aint all smiles, life is still and numb, and I am like a water colour, diluted in silence. Those lines from 'Ancient Mariner' pops up into my mind...' a painted ship upon a painted ocean ' . Sometimes life aint easy, its a tough game! It always is, but you may not realise it in good company. :)I gaze at the stars and the moon...but they dont talk, nor does my laptop.

Some dark corridors in life are inevitable, and it is always upto us to stand up against it, put a lil effort and bring back the meaning to our lives. And afterall, these are just dark corridors, which will pass by in a short while. Just spare a thought and you will realise, there are people in the world who don't deal with dark corridors, but helplessly gaze at the darkness that fills their lives. They can be the aged; they can be the diseased, waiting for death to embrace them; or they can be any of the destitutes. In fact dark corridors are definitely tolerable, when I think of the sudden unfortunate twist in the lives of the kith and kin of the Mangalore plane crash disaster.

Smiles or tears, fun or grief, togetherness or loneliness, love or hatred... at the end life is all about ATTITUDE...its always how one takes it that matters. Every corridor, dark or bright, that I pass through in my life, does teach me a lesson; it only matters whether I am really able to learn something from it . :)

ട്രീസ സിസ്റ്റര്‍

ട്രീസ സിസ്റ്റെറിനെ പറ്റി എടുത്തു പറയേണ്ടതുണ്ട്. കാനോഷ്യന്‍ കോണ്‍വെന്റിന്റെ സ്വന്തം ട്രീസ സിസ്റ്റര്‍ . തുമ്പ വിക്രം സാരാഭായ് സ്പേസ് സെന്‍ററില്‍ ബി-ടെക് മെയിന്‍ പ്രൊജക്റ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ വന്നതായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍; ഞാനും ദീപയും. :) വി.എസ്സ്.എസ്സ്.സി യുടെ അടുത്ത് തന്നെ ഉള്ള തുമ്പ കാനോസ്ഷ്യന്‍ കോണ്‍വെന്റില്‍ ആണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഒരു മാസത്തേക്ക് താമസം ഒക്കെ ശരിയാക്കിയിരുന്നത്.

യാത്രാ ക്ഷീണം കൊണ്ട് അവശരായ ഞങ്ങള്‍ക്ക് മുറി കാണിച്ചു തന്നതും ചായ കുടിക്കാന്‍ ക്ഷണിച്ചതും ഒക്കെ ട്രീസ സിസ്റ്റര്‍ ആയിരുന്നു . സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന , നല്ല മനസുള്ള പൊക്കം കുറഞ്ഞ ഒരു മദ്ധ്യ വയസ്ക . ഫ്രോക്ക് പോലെയുള്ള തവിട്ടു നിറത്തിലെ തന്‍റെ കന്യാസ്ത്രീ വേഷത്തില്‍ അവര്‍

ഒരു മാലാഖയായി എനിക്ക് തോന്നിച്ചു . കോളെജിലെ കടുപ്പക്കാരികളായ അദ്ധ്യാപകരെ കണ്ടിട്ട് എങ്ങനെ ഒരു സ്നേഹലാളനം കിട്ടിയപ്പോള്‍ വളരെ സന്തോഷം തോന്നി .

കാനോഷ്യന്‍ കോണ്‍വെന്റില്‍ ഒരുപാട് കന്യാസ്ത്രീകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു . പക്ഷെ ട്രീസ സിസ്റ്റര്‍ ആ കോണ്‍വെന്റിന്റെ ഒരു നിറഞ്ഞ സാന്നിധ്യമായി വേറിട്ടു നിന്നു . കന്യാസ്ത്രീകളെ പറ്റിയുള്ള എന്‍റെ കേട്ടറിവുകളെയും, സങ്കല്പങ്ങളെയും അവര്‍ തച്ചുടച്ചു വാര്‍ത്തു. ഇവറ്റകള്‍ മനുഷ്യപറ്റില്ലത്തവരാണെന്നും , കുശുമ്പും കുന്നായ്മയും ഇവരുടെ കൈയീന്നു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലെ ഉള്ളൂ എന്നും ഒക്കെയാണ് എല്ലാവരും എന്നെ ധരിപ്പിച്ചിരുന്നത്.

കാനോഷ്യന്‍ കോണ്‍വെന്‍റ് പ്രധാനമായും റിട്ടയേര്‍ഡ്‌ ആയ കന്യാസ്ത്രീകളുടെ ഒരു ഓള്‍ഡ്‌ അജ് ഹോം തന്നെ ആണെന്ന് പറയാം. ട്രീസ സിസ്റ്റ്റും വിരമിച്ചതാണ് , പക്ഷെ ഒരുപാട് ജരാനരകള്‍ ആയിട്ടിലെന്നെ ഉള്ളൂ . മുക്കിയും മൂളിയും നടക്കുന്ന വയോധികരായ കന്യാസ്ത്രീകളും , അനേകം

പുഷ്പച്ചെടികളും, പൂച്ചക്കുട്ടികളും, കോഴികളും, മുയലും, പന്നിയും, പശുവും ഒക്കെയുള്ള കാനോഷ്യന്‍ കോണ്‍വെന്‍റ്.

ഒന്നും പോരാഞ്ഞ് ഒരു ഓര്‍ഫനെജും . അവിടെ സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നില്‍ക്കുന്ന നാനാജാതി മതസ്ഥരുടെ പെണ്‍മക്കള്‍ താമസിച്ചു , അടുത്തുള്ള സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുന്നു . അവരുടെ ജീവിതം എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ചു . വളരെ നേരത്തെ തന്നെ എഴുന്നേറ്റു ചിലര്‍ മുറ്റമടിക്കുന്നു . ബാക്കിയുള്ളവര്‍

അടുക്കളയില്‍ സഹായിക്കുന്നു . ആറു മുതല്‍ പതിനാലു വയസു വരെയുള്ള കൊച്ചു കുട്ടികള്‍!

അച്ഛനമ്മമാരുടെ സംരക്ഷണത്തില്‍ വളര്‍ന്ന ഞാന്‍ എത്ര ഭാഗ്യവതിയാണെന്ന് ഞാന്‍ ഓര്‍ത്തു. ദൈവം കനിഞ്ഞു തന്ന സൗഭാഗ്യങ്ങളൊക്കെ കാണാതെ, അറിയാതെ ജീവിച്ചവള്‍!! ശ്ശൊ ..!! ഒരു ആത്മപുച്ഛം തോന്നാതെയിരുന്നില്ല .ആ കുട്ടികളുടെ ജീവിതത്തിലെ അച്ചടക്കം കണ്ടു ഞാന്‍ അന്തം വിട്ടുപോയി . സ്കൂള്‍ വിട്ടു വന്ന ശേഷം വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ചിട്ടയായ ക്രമം അനുസരിച്ച് ആഹാരവും കുളിയും പഠിത്തവും. അതിനു ശേഷം സന്ധ്യാ പ്രാര്‍ത്ഥനയും പാട്ടുകളും ഒക്കെ ദിക്ക് മുഴങ്ങുമാറ് ആ കുട്ടിക്കൂട്ടം ഒരുമിച്ചു ഉരുവിട്ടു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ജപമാലയും ചൊല്ലി മെഴുകുതിരികള്‍ ഒക്കെ കത്തിച്ചു പിടിച്ചു അവര്‍ കോണ്‍വെന്റിന്റെ അകത്തു പ്രദക്ഷിണം നടത്തി . ഞായറാഴ്ചകളില്‍ വൈകുന്നേരം അവര്‍ സിസ്റ്റര്‍മാരോടോത്ത് ടി വി കണ്ടു. അവരുടെ കൊച്ചു ലോകത്തില്‍ അവര്‍ വളരെ സന്തുഷ്ടരായി കാണപ്പെട്ടു .

കുട്ടികള്‍ക്ക് മാത്രമല്ല , അവിടെയുള്ള എല്ലാവര്‍ക്കും ആ കോണ്‍വെന്‍റും പള്ളിയും ഒക്കെ തന്നെയായിരുന്നു ലോകം. ട്രീസ സിസ്റ്ററും അങ്ങനെ തന്നെ. ആ കോണ്‍വെന്‍റ് ആണ് അവര്‍ക്ക് എല്ലാം. ചെടികള്‍ക്ക് എല്ലാം പുള്ളിക്കാരിയുടെ പ്രത്യേക പരിഗണന ലഭിച്ചു . അടുക്കളയില്‍ എപ്രോണ്‍ കെട്ടി കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് മേല്‍നോട്ടം വഹിക്കുന്നതും അവര്‍ തന്നെ. ഓര്‍ഫനെജിലെ കുട്ടികളുടെ കാര്യങ്ങള്‍ ആലിസ് സിസ്റ്റര്‍ ആണ് നോക്കുന്നതെങ്കിലും, അവരുടെ പഠിത്തില്‍ ശ്രദ്ധിക്കാനും മാര്‍ഗനിദ്ദേര്‍ശങ്ങള്‍ കൊടുക്കാനും , അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്ക് പരിഹാരം കാണാനും ട്രീസ സിസ്റ്റര്‍ ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്. വളര്‍ത്തു മൃഗങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലും ആയമ്മക്ക് പ്രത്യേക ശ്രദ്ധയുണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ കാര്യത്തില്‍ തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കുന്നതും വേറെ ആരും അല്ല. അങ്ങനെ , കാനോഷ്യന്‍ കോണ്‍വെന്റിന്റെ കാതലായി , പോരുളായി , ട്രീസ സിസ്റ്റര്‍ ; the mistress of canossian convent !!

പക്ഷെ എല്ലാത്തിനും ഉപരിയായി അവരുടെ ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നും പലപ്പോഴും അറിയാതെ തുളുമ്പി പോകുന്ന മാതൃവാത്സല്യമാണ് എന്നെ സ്തബ്ധയാക്കിയത്.

രാവിലെ പ്രാതല്‍ കഴിച്ച ശേഷം ലഞ്ച് ബോക്സുകള്‍ താഴെ നിന്നും എടുത്തിട്ടാണ് ഞാനും ദീപയും പോകാറ്. അതില്‍ ചോറും , ഒരു തോരനും , അച്ചാറും , പിന്നെ മീനോ മുട്ടയോ പൊരിച്ചതും ഭദ്രമായി പായ്ക്ക് ചെയ്തിരിക്കും . അമ്മ വര്‍ഷങ്ങളായി ചെയ്യുന്ന പോലെ തന്നെ. ഗൃഹാതുരത്വം ഉണര്‍ത്തുന്ന ഈ ഭക്ഷണം ഞങ്ങളുടെ ഊണ് സമ്പന്നമാക്കി . പക്ഷെ അമ്മയെ പോലും കടത്തി വെട്ടി ട്രീസ സിസ്റ്റര്‍ എന്‍റെ ചെറിയ ചോറ്റുപാത്രത്തെ അതി നിശിതമായി വിമര്‍ശിച്ചു. ഇതിലും ചെറുതോന്നും കിട്ടിയില്ലേ എന്നും , വെറുതെയല്ല ഉണങ്ങി ഇരിക്കുന്നതെന്നും , ഇപ്പോഴത്തെ പിള്ളേര് ഇത് എന്തിന്‍റെ പുറപ്പാടാണെന്നും ഒക്കെ പറഞ്ഞു അവര്‍ അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ എന്നെ നിര്‍ത്തി പൊരിച്ചു. അതും പോരാഞ്ഞ് അടുക്കളയുടെ ഏഴയലത്തൂടെ പോയ മനുഷ്യരെ ഒക്കെ എന്‍റെ ചോറ്റുപാത്രം വിളിച്ചു കാണിച്ചു കൊടുത്തു അവരുടെ വായില്‍ ഇരിക്കുന്നത് കൂടി എന്നെ കേള്‍പ്പിച്ചു . എന്നിട്ട് , മനുഷ്യന്‍ എങ്ങനെ ഇതില്‍ ചോറ് നിറയ്ക്കും എന്ന് പറഞ്ഞു പരിതപിച്ചു വേറെ ചോറ്റുപാത്രം അന്വേഷിച്ചു പോയ സിസ്റ്റ്റെ ഒരു കണക്കിനാണ് ഞാന്‍ അനുനയിപ്പിച്ചു ആ പാത്രം ഏല്‍പ്പിച്ചു പോന്നത് ; ഇനി വീട്ടില്‍ പോയി വരുമ്പോള്‍ വലിയ പാത്രം കൊണ്ട് വരാം എന്ന ഉറപ്പിന്മേല്‍!

' വല്ല കാര്യോം ഉണ്ടാര്ന്നോ ?' ദീപ സ്വതവേ എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കാരുള്ള ആ ദയനീയമായ ചിരി പുറത്തെടുത്തുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ഹിഹി...ഞാന്‍ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഗോവണി കയറി മുകളിലേക്ക് പറന്നു.

ആ ശകാരം എന്‍റെ ചുണ്ടുകളില്‍ ചിരിയും മനസ്സില്‍ സന്തോഷവും നിറച്ചു. ആയമ്മയുടെ വേവലാതി കാണേണ്ടത് തന്നെയായിരുന്നു. അത് അവരുടെ മനസ്സിലെ സ്നേഹം വെളിവാക്കി. ഞങ്ങളുടെ കൂടെ മരിയന്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളെജിലെ പെണ്‍കുട്ടികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. മൊത്തമായി ഒരു പത്തു പേയിംഗ് ഗസ്റ്റ് . ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഉച്ചക്ക് ചോറ് കൊണ്ട് പോകണം .മേല്‍പ്പറഞ്ഞ ലഞ്ച് പാക്കിംഗ് അടുക്കളയിലെ ജോലിക്കാരുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. ഒരു ദിവസം ലഞ്ച് ബോക്സ്‌ സബ്മിറ്റ്‌ ചെയ്യാന്‍ വൈകിയ ഞാന്‍ അടുക്കളയില്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച്ച : മറ്റു ജോലിക്കാര്‍ എന്തോക്കെയോ ചെയ്യുന്നു . എപ്രോണ്‍ധാരിയായ ട്രീസ സിസ്റ്റര്‍ കഴുകിയ ചോറ്റുപാത്രങ്ങള്‍ നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ച് ചോറ് ഊറ്റി വച്ചിരിക്കുന്ന കുട്ടയുടെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോകയാണ്. ഞാന്‍ എന്‍റെ പാത്രവുമായി അകത്തു ചെന്നു. എന്നെ കണ്ടതും അവരുടെ മുഖം തെല്ല് വാടി. ഒരു കള്ളത്തരം പുറത്തായ ഭാവം പെട്ടെന്ന് ആ മുഖത്ത് മിന്നി മാഞ്ഞു . കോണ്‍വെന്റില്‍ മദര്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഏറ്റവും സ്ഥാനമുള്ള സിസ്റ്റര്‍ എന്തിനാണ് ഈ അടുക്കള പണി ഒക്കെ ചെയ്യുന്നതെന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ഓര്‍ക്കതെയിരുന്നില്ല . വാട്ടര്‍ ബോട്ടില്‍ നിറച്ചു ഞാന്‍ തിരിച്ചു പോകുമ്പോള്‍ വെറുതെ അടുക്കളയിലേക്ക് ഒന്ന് കൂടി എത്തി നോക്കി. അപ്പോള്‍ അവിടെ ആരെയും അടുപ്പിക്കാതെ ട്രീസ സിസ്റ്റര്‍ സ്വയം എല്ലാ പാത്രങ്ങളും നിറയ്ക്കുകയാണ് . സ്വന്തം കുഞ്ഞിനു ചോറ് വാരി കൊടുക്കുന്ന ഒരു ഭാവം മുഖത്ത്. ഈ ജോലി അവര്‍ ഒരു അവകാശമാക്കി വച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി.ഞാന്‍ വേഗം മുകളിലേക്ക് കയറി പോയി. എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. എല്ലാ ദിവസവും എന്‍റെ ചോറ്റുപാത്രം വൃത്തിയായി മേശപുറത്തു നിറച്ചു വയ്ക്കുന്നത് ട്രീസ സിസ്റ്റര്‍ !

ചെറിയ കാര്യമാണ് ; പക്ഷെ ഇങ്ങനെയുള്ള നിസ്സാരമായ കാര്യങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും ഒരു വ്യക്തിയുടെ മനസ്സിന്‍റെ ആഴവും പരപ്പും ഒക്കെ നമ്മുക്കു മനസിലാക്കി തരുന്നത് . വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ കടപ്പുറത്ത് പോകാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് സിസ്റ്ററിന്‍റെ അനുവാദം കൂടിയേ തീരൂ . പക്ഷെ പലപ്പോഴും ആളെ അന്വേഷിച്ചാല്‍ കണ്ടെത്താന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടാണ് . ചിലപ്പോള്‍ അവര്‍ കുട്ടികളുടെ അടുത്തായിരിക്കും; അല്ലെങ്കില്‍ കൊപ്രയോ കുരുമുളകോ ഉണക്കാന്‍ നടക്കുകയായിരിക്കും ; അതും അല്ലെങ്കില്‍ പശു തൊഴുത്തില്‍ ആയിരിക്കും. അവിടെയുമില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ പ്രാര്‍ത്ഥന മുറിയിലോ ഓഫീസിലോ പള്ളിയിലോ ഉണ്ടെന്നു ഊഹിക്കേണ്ടി വരും. ഒരിക്കലും സിസ്റ്റര്‍ വെറുതെ ഇരുന്നു ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടേയില്ല . പലപ്പോഴും "സിസ്റ്റര്‍ ട്രീസാ ...." വിളികളാല്‍ ആ കോണ്‍വെന്‍റ് മുഖരിതമാകും . ഒരിക്കല്‍ ഞങ്ങള്‍ ബീച്ചില്‍ പൊയ്ക്കോട്ടെ എന്നു ചോദിയ്ക്കാന്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ സിസ്റ്റര്‍ അടുക്കളയില്‍ നെല്ലിക്ക കഴുകികൊണ്ടിരിക്കയാണ് . എല്ലാം തന്നെ ചെയ്യും ; അതാണ്‌ പുള്ളിക്കാരിയുടെ പ്രകൃതം . അനുവാദം തന്നതിനോപ്പം ഞങ്ങള്‍ രണ്ടു പേരുടെയും കൈയിലേക്ക് സിസ്റ്റര്‍ ഓരോ നെല്ലിക്കയും വച്ച് തന്നു. ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയെ പോലെ ഞാന്‍ അതും വാങ്ങി ബീച്ചിലേക്ക് ഓടി. ചവര്‍പ്പ് സഹിച്ചു ഞാന്‍ ആ നെല്ലിക്ക മുഴുവന്‍ തിന്നു തീര്‍ത്തു . കാരണം , അത് വെറും നെല്ലിക്കയല്ലല്ലോ ...സ്നേഹ നെല്ലിക്കയല്ലേ...എന്‍റെ അച്ഛനും അമ്മയുമല്ലാതെ ആരും എനിക്ക് ഇത്ര സ്നേഹത്തോടെ ഒന്നും തന്നിട്ടില്ല. :)

വെള്ളത്തില്‍ ഒരുപാട് കളിക്കുന്നത് സിസ്റ്റര്‍ വിലക്കിയിരുന്നു . അവിടെ ആയിടെ ഒരാള്‍ വെള്ളത്തില്‍ മുങ്ങി മരിച്ചിരുന്നത്രേ . പക്ഷെ ഞാന്‍ ആവേശം മൂത്ത് കളി ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു നടന്നപ്പോള്‍ , നനഞ്ഞ എന്‍റെ ചുരിദാര്‍ നോക്കി പള്ളിയിലേക്ക് പോകുകയായിരുന്ന മറ്റു കന്യാസ്ത്രീകള്‍ എന്നെ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം ശാസിച്ചു . ഭാഗ്യത്തിന് ട്രീസ സിസ്റ്റര്‍ അന്ന് എന്നെ കണ്ടില്ല ...ഇല്ലെങ്കില്‍ കണക്കായി പോയേനെ...:)

ഒരു വൈകുന്നേരം ഞങ്ങള്‍ക്ക് സിസ്റ്റര്‍ കസ്റ്റര്‍ഡ് ഉണ്ടാക്കി തന്നു. ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇഷ്ടപെടുമോ എന്ന് ഭയന്നാണ് അത് ഉണ്ടാക്കിയതത്രേ. നന്നായിട്ടുണ്ടെന്നു ഞങ്ങള്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ആ മുഖം തെളിഞ്ഞു . വല്ല നാട്ടിലും ആയിരിക്കുമ്പോള്‍ ആരെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങള്‍ക്കു കാതോര്‍ക്കുമെന്നു ഞാന്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല .

ട്രീസ സിസ്റ്റര്‍ എപ്പോഴും ബിസി ആയിരുന്നു. എപ്പോഴും അവര്‍ പ്രസന്നയായി കാണപ്പെട്ടു . ആരോടും പരാതിയില്ല , പരിഭവമില്ല. എല്ലാവരുടെയും പരാതികള്‍ ആ കാതുകളില്‍ ആദ്യം എത്തി. ഒരിക്കല്‍ മാത്രം അവര്‍ സ്വന്തം കുടുംബത്തെ പറ്റി ഞങ്ങളോട് സംസാരിച്ചു, നിര്‍വികാരമായി . അവര്‍ ജോലി ചെയ്ത സ്ഥാപനങ്ങളെ പറ്റി പറഞ്ഞു. അദ്ധ്യാപികയായി വിരമിച്ച ശേഷം അവര്‍ ഇവിടെയായിരുന്നത്രേ . ശിഷ്ട കാലം ഈ കോണ്‍വെന്റില്‍ തന്നെ ചിലവഴിക്കാന്‍ അവര്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നും ഞങ്ങള്‍ക്ക് മനസ്സിലായി .

പ്രൊജക്റ്റ്‌ ഒക്കെ തീര്‍ത്തു , ഞങ്ങള്‍ പുറപ്പെടാന്‍ ഒരുങ്ങുമ്പോള്‍ മനസ്സുകൊണ്ട് ഞങ്ങളെ രണ്ടു പേരെയും സിസ്റ്റര്‍ അനുഗ്രഹിച്ചത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു. മദറും ആലിസ് സിസ്റ്റ്റും ജപമാല ഒക്കെ തന്നു ഞങ്ങളെ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം യാത്രയാക്കി. ഞങ്ങള്‍ മറയുന്നത് വരെ അവര്‍ വാതില്‍ക്കല്‍ നിന്നു ഞങ്ങളെ നോക്കി.

അവിടം വിട്ടു ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ; ഒരു കുഞ്ഞിനു പോലും പെറ്റമ്മ അല്ലാതിരുന്നിട്ടും , ഒരുപാട് കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക്‌ പോറ്റമ്മയായ ട്രീസ സിസ്റ്റര്‍ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിലെ ഒരു സ്നേഹ സാന്നിധ്യമായി . ദൈവത്തിന്‍റെ ദാസി, സ്വര്‍ഗത്തിന്‍റെ മണവാട്ടി , മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വേണ്ടി ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞു വെച്ചവള്‍ , നന്മയുടെ നിറകുടം , സ്നേഹത്തിന്‍റെ ഭണ്ഡാരം. കുറച്ചു നാളെ ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എങ്കിലും ഞങ്ങളെ സ്വന്തം മക്കളെ പോലെ സ്നേഹിച്ച കന്യാസ്ത്രീ ...ട്രീസ സിസ്റ്റര്‍ !!

ഞാന്‍ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. !

[ ഈ പോസ്റ്റില്‍ കടന്നു കൂടിയിട്ടുള്ള അക്ഷര തെറ്റുകള്‍ സദയം ക്ഷമിക്കുക . മനപൂര്‍വമല്ല. കാരണം , മലയാളം ടൈപ്പ് ചെയ്യുക എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ പാടത്തെ പണി പോലെ അതി ദുഷ്കരമാണ്. കീബോര്‍ഡുമായി ഒരു യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ പ്രതീതിയാണ് ടൈപ്പിംഗ്‌ കഴിയുമ്പോള്‍!! :) ]